2025 ARALIK AYI İNŞAAT MELİYET ENDEKSİ

2025 ARALIK AYI İNŞAAT MALİYET ENDEKSİ

İnşaat maliyetleri 2025’in son ayında da yukarı yönlü seyrini sürdürdü. TÜİK verilerine göre İnşaat Maliyet Endeksi, Aralık 2025’te aylık bazda %1,17, yıllık bazda ise %24,50 artış gösterdi. İlk bakışta bu oranlar, 2023–2024 dönemindeki sert maliyet şoklarına kıyasla daha “ılımlı” bir tabloyu çağrıştırıyor olabilir. Ancak detaylara inildiğinde, sektör açısından rahatlatıcı bir normalleşmeden söz etmek hâlâ zor.

Özellikle işçilik maliyetlerindeki kalıcı yükseliş, inşaat sektöründe maliyet baskısının yapısal bir niteliğe büründüğünü gösteriyor. Malzeme fiyatlarındaki artış hızının görece yavaşlamasına karşın, emek maliyetleri neredeyse tüm alt kalemlerde ana belirleyici unsur haline gelmiş durumda.

AYLIK ARTIŞ SINIRLI AMA YÖN YUKARI

Aralık ayında inşaat maliyetlerindeki %1,17’lik aylık artış, son aylardaki eğilimle uyumlu. Bu artışın bileşenlerine bakıldığında;

  • Malzeme endeksi aylık bazda %1,22,
  • İşçilik endeksi ise %1,06 arttı.

Bu tablo, kısa vadede malzeme ve işçilik maliyetlerinin birlikte yukarı yönlü hareket ettiğini, ancak asıl ayrışmanın yıllık bazda ortaya çıktığını gösteriyor.

Yıllık karşılaştırmada ise fark daha net:

  • Malzeme endeksi yıllık %21,47,
  • İşçilik endeksi yıllık %30,67 arttı.

Başka bir ifadeyle, inşaat maliyetlerindeki artış artık ağırlıklı olarak fiyatlanan emekten kaynaklanıyor. Asgari ücret artışları, nitelikli işgücü açığı ve kayıt dışılıkla mücadele kapsamında artan sosyal maliyetler, işçilik kalemini yukarı çeken temel unsurlar arasında yer alıyor.

BİNA İNŞAATINDA ARTIŞ DAHA BELİRGİN

Bina inşaatı maliyet endeksi, Aralık 2025’te aylık bazda %1,52, yıllık bazda %24,55 artarak genel endeksin hafif üzerinde seyretti. Özellikle konut üretimini doğrudan ilgilendiren bu kalemde, maliyet baskısının hâlâ güçlü olduğu görülüyor.

Aylık bazda:

  • Malzeme endeksi %1,79,
  • İşçilik endeksi %1,01 arttı.

Yıllık bazda ise tablo yine tanıdık:

  • Malzeme %21,70,
  • İşçilik %30,16 artış gösterdi.

Bu veriler, konut fiyatları üzerindeki yukarı yönlü baskının neden kalıcı hale geldiğini açıklıyor. Talep daralsa bile, maliyetlerin aşağı gelmemesi fiyatların esnekliğini ciddi biçimde sınırlıyor. Bu nedenle konut piyasasında “fiyatların sert düşmesi” beklentileri, maliyet cephesi dikkate alındığında gerçekçi görünmüyor.

BİNA DIŞI YAPILARDA MALZEME GERİLEDİ, İŞÇİLİK ÖNE ÇIKTI

Aralık ayının en dikkat çekici ayrışması bina dışı yapılar kaleminde yaşandı. Bu grupta aylık artış yalnızca %0,03 ile neredeyse yatay kaldı. Ancak bu durağanlık yanıltıcı.

Çünkü detaylara bakıldığında:

  • Malzeme endeksi aylık bazda %0,53 azaldı,
  • İşçilik endeksi ise %1,20 arttı.

Yani altyapı, yol, baraj ve enerji projelerinde malzeme maliyetleri geçici olarak gevşerken, işçilik maliyetleri artmaya devam etti. Yıllık bazda ise bina dışı yapılarda da tablo değişmiyor:

  • Malzeme %20,75,
  • İşçilik %32,51 arttı.

Bu durum, kamu yatırımları ve büyük ölçekli projelerde bütçe revizyonlarının neden sıklaştığını da açıklıyor. Özellikle uzun süreli altyapı projelerinde, başlangıçta öngörülen maliyetlerin hızla aşılması artık istisna değil, kural haline gelmiş durumda.

MALİYET ARTIŞI YAVAŞLADI AMA KALICI

2025’in sonuna gelinirken inşaat maliyetlerindeki artış hızının, önceki yıllara kıyasla belirgin biçimde yavaşladığı açık. Ancak bu yavaşlama, maliyetlerin yüksek seviyede kalıcılaştığı gerçeğini değiştirmiyor.

Sektör açısından asıl sorun, maliyet artışlarının artık konjonktürel değil yapısal bir karakter kazanması. İşgücü piyasasındaki daralma, usta ve kalfa bulma zorluğu, ücretlerin sadece enflasyonla değil arz eksikliğiyle de yukarı itilmesi, maliyetleri aşağı çekmeyi zorlaştırıyor.

Öte yandan malzeme fiyatlarında küresel emtia piyasalarına bağlı dalgalanmalar sürse de kur seviyesi ve finansman maliyetleri nedeniyle kalıcı bir gerileme beklentisi de sınırlı.

KONUT FİYATLARI VE KAMU PROJELERİ ÜZERİNDEKİ ETKİ

İnşaat maliyet endeksindeki bu görünüm hem konut piyasası hem de kamu yatırımları açısından önemli sonuçlar doğuruyor. Konut tarafında arzın sınırlı kalması, maliyetlerin yüksek seyretmesiyle birleştiğinde fiyatlar üzerindeki yukarı yönlü baskı devam ediyor.

Kamu tarafında ise özellikle bina dışı yapılarda işçilik maliyetlerinin hızla artması, yatırım programlarının revize edilmesini ve ek ödenek ihtiyacını gündeme getiriyor.

SONUÇ: ENFLASYONLA MÜCADELEDE SESSİZ AMA ETKİLİ BİR CEPHE

İnşaat maliyetleri, manşet enflasyon kadar görünür olmasa da hem barınma fiyatları hem de kamu harcamaları üzerinden ekonominin geneline yayılan bir etki yaratıyor. Aralık 2025 verileri, bu cephenin hâlâ kontrol altına alınmadığını, sadece daha yavaş ilerlediğini gösteriyor.

Özetle; maliyet artışı hız kesse de yük ağır, özellikle de işçilik cephesinde. İnşaat sektörü için 2026’ya girerken temel soru artık şu: Talep mi maliyetlere uyum sağlayacak, yoksa maliyetler mi ekonominin genel dengelerine daha fazla baskı yapacak?

Kaynak: TÜİK

ZAFER ÖZCİVAN

Ekonomist-Yazar

Zaferozcivan59@gmail.com

  • Benzer Haberler

    PARAYI ELDE TUTMAK YERİNE HARCAMANIN TERCİH EDİLMESİ

    PARAYI ELDE TUTMAK YERİNE HARCAMANIN TERCİH EDİLMESİ Ekonomik belirsizliklerin arttığı, enflasyonun gündelik hayatın ayrılmaz bir parçası hâline geldiği dönemlerde bireylerin para ile kurduğu ilişki de köklü biçimde değişiyor. Klasik iktisat öğretisinin “tasarruf et, biriktir, geleceğini güvence altına al” yaklaşımı, son yıllarda yerini giderek daha farklı bir davranış kalıbına bırakıyor: Parayı elde tutmak yerine harcamayı tercih etmek. İlk bakışta irrasyonel gibi görünen bu eğilim, aslında hem ekonomik koşulların hem de toplumsal psikolojinin doğal bir sonucu olarak karşımıza çıkıyor. Paranın Zamanla Eriyen Değeri Yüksek enflasyon ortamlarında paranın en temel işlevlerinden biri olan “değer saklama” özelliği ciddi biçimde zayıflar. Bugün cebinizde duran para, bir yıl sonra aynı alım gücünü sunmayacaktır. Bu gerçek, özellikle sabit gelirli kesimlerde güçlü bir farkındalık yaratmış durumda. İnsanlar artık parayı elde tutmanın bir kazanç değil, aksine örtük bir kayıp anlamına geldiğini daha net görüyor. Bu noktada harcama davranışı bir savurganlık göstergesi olmaktan çıkar; aksine bir tür rasyonel savunma mekanizmasına dönüşür. “Bugün almazsam yarın daha pahalı olacak” düşüncesi, yalnızca büyük yatırımlarda değil, gündelik tüketim kalıplarında da belirleyici hâle gelir. Dayanıklı tüketim mallarından konuta, elektronik ürünlerden temel gıdaya kadar geniş bir yelpazede öne çekilmiş talep gözlemlenir. Tasarrufun Psikolojik Eşiği Tasarruf etmek yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda psikolojik bir eylemdir. Geleceğe dair güven duygusu zayıfladığında, bireylerin uzun vadeli planlar yapması da zorlaşır. “Nasıl olsa şartlar sürekli değişiyor” algısı, tasarrufun anlamını sorgulatır. Böyle bir atmosferde para biriktirmek, geleceği garanti altına almak yerine bugünkü yaşamdan feragat etmek gibi algılanabilir. Bu nedenle harcama, sadece ekonomik bir tercih değil, aynı zamanda psikolojik bir rahatlama aracı hâline gelir. İnsanlar, kontrol edemedikleri makro riskler karşısında, en azından bugünkü yaşam standartlarını korumaya odaklanır. Harcama eylemi, belirsizlik karşısında “şimdi ve burada” olmanın bir ifadesine dönüşür. Tüketim Toplumundan Deneyim Toplumuna Parayı elde tutmak yerine harcamanın tercih edilmesi, sadece zorunlu ihtiyaçlarla sınırlı değildir. Son yıllarda deneyim odaklı harcamaların artması bu eğilimi açıkça gösteriyor. Seyahat, yeme-içme, kültürel etkinlikler ve kişisel gelişim harcamaları, “yarın ne olacağı belli değil” düşüncesiyle daha fazla öncelik kazanıyor. Bu dönüşüm, klasik tüketim toplumundan farklı bir noktaya işaret eder. Artık mesele yalnızca mal sahibi olmak değil; anı biriktirmek, yaşam kalitesini bugünden artırmaktır. Paranın elde tutulması yerine harcanması, bu bağlamda kısa vadeli mutluluğu ve tatmini önceleyen bir yaşam stratejisi olarak okunabilir. Makroekonomik Etkiler: Canlanan Talep, Artan Riskler Bireysel düzeyde rasyonel görünen bu davranış, makroekonomik ölçekte karmaşık sonuçlar doğurur. Harcamanın artması, iç talebi canlandırır; üretim, istihdam ve vergi gelirleri açısından kısa vadede olumlu etkiler yaratır. Özellikle durgunluk riskinin olduğu dönemlerde tüketimin canlı kalması, ekonominin çarklarının dönmesini sağlar. Ancak bu eğilimin uzun süreli ve kontrolsüz hâle gelmesi, başka sorunları da beraberinde getirir. Tasarruf oranlarının düşmesi, finansal sistemde kaynak maliyetlerini artırır. Yatırımlar için gerekli uzun vadeli fonların azalması, büyümenin kalitesini olumsuz etkileyebilir. Bu nedenle parayı harcamaya yönelme, dengeleyici politikalarla desteklenmediğinde kırılganlık yaratma potansiyeline sahiptir. Yeni Normal mi, Geçici Bir Refleks mi? Asıl soru şudur: Parayı elde tutmak yerine harcamanın tercih edilmesi kalıcı bir davranış değişikliği mi, yoksa olağanüstü koşulların yarattığı geçici bir refleks mi? Bu sorunun yanıtı, ekonomik istikrarın yeniden tesis edilip edilemeyeceğiyle yakından ilişkilidir. Enflasyonun kontrol altına alındığı, gelirlerin öngörülebilir hâle geldiği bir ortamda tasarruf yeniden anlam kazanacaktır. Ancak bugünün koşullarında bireylerin verdiği mesaj nettir: Para bekledikçe değer kazanmıyor, harcandıkça anlam kazanıyor. Bu mesajı doğru okumak hem ekonomi yönetimi hem de finansal kurumlar açısından…

    TÜRKİYE’DE RESMİ TATİLLER VE EKONOMİK MALİYETLERİ

    TÜRKİYE’DE RESMİ TATİLLER VE EKONOMİK MALİYETLERİ Türkiye’de resmi tatiller hem toplumsal bir gereklilik hem de ekonomik bir denge konusu olarak her yıl iş dünyasının gündeminde ön sıralarda yer alıyor. 2026 yılı itibarıyla ülkemizde 14 gün civarında resmi tatil bulunuyor. Bu tatiller, 1 Ocak Yılbaşı, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı, 19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı, 30 Ağustos Zafer Bayramı ve 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı gibi ulusal önem taşıyan günleri içeriyor. Ayrıca dini bayramlar olan Ramazan Bayramı ve Kurban Bayramı da ekonomik ve sosyal hayat üzerinde ciddi etkiler bırakıyor. Resmi tatillerin en görünür etkisi, çalışma günlerinin azalması ve üretimin bir süreliğine durmasıdır. Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerine göre, Türkiye’de hizmet sektörü ve sanayi üretimi tatillerden doğrudan etkileniyor. Örneğin sanayi sektöründe bir günlük üretim kaybı, yıllık ciro üzerinden hesaplandığında milyarlarca lira değerinde olabilir. Türkiye’nin sanayi üretimi 2025 yılında yaklaşık 1,2 trilyon TL düzeyindeyken, resmi tatillerin ortalama maliyeti yıllık bazda 25–30 milyar TL civarında tahmin ediliyor. Bu rakam, tatil günlerinin toplam iş gücü kaybını ve üretim kaybını kapsıyor. Ekonomistler, resmi tatillerin maliyetini sadece üretim kaybıyla sınırlı görmenin eksik olacağını vurguluyor. Tatiller aynı zamanda tüketim davranışlarını da etkiliyor. Örneğin, Ramazan Bayramı ve Kurban Bayramı dönemlerinde gıda, giyim, ulaşım ve konaklama sektörlerinde yoğun bir tüketim artışı yaşanıyor. Bu durum kısa vadeli bir ekonomik hareketlilik yaratırken, üretim kaybının maliyetini bir miktar telafi edebiliyor. Özellikle turizm ve perakende sektörleri, resmi tatil dönemlerinde ciddi kazançlar elde ediyor. İstanbul Ticaret Odası (İTO) verilerine göre, 2025 yılında bayram tatilleri perakende sektöründe ortalama yüzde 12’lik ek bir ciro artışı sağladı. Ancak Türkiye’deki resmi tatillerin maliyeti, sadece ekonomi rakamlarıyla ölçülemiyor. İşgücü piyasası üzerinde de etkileri gözlemleniyor. Özel sektörde çalışan işçiler, resmi tatillerde ücretli izin hakkına sahip olsa da bazı sektörlerde vardiyalı veya acil üretim gerektiren işler nedeniyle ek maliyetler ortaya çıkabiliyor. Özellikle enerji, telekomünikasyon ve sağlık sektörlerinde tatil günü mesai ücretleri, normal günlük ücretin yüzde 50–100 fazlasıyla hesaplanıyor. Bu da işletmeler için doğrudan bir nakit çıkışı anlamına geliyor. Avrupa örnekleriyle karşılaştırıldığında, Türkiye’de resmi tatillerin ekonomik maliyeti oldukça yüksek. Almanya’da yılda ortalama 9–10 resmi tatil bulunurken, Fransa’da bu sayı 11, İtalya’da ise 12 civarında. Türkiye’de tatil günlerinin yoğunluğu ve uzun dini bayram tatilleri, işgücü ve üretim açısından maliyetleri artırıyor. Ancak Türk ekonomisinin dinamik yapısı, özellikle hizmet ve turizm sektöründeki esneklik, bu kayıpların bir kısmını telafi edebiliyor. Bir diğer kritik nokta ise işgücü motivasyonu ve toplumsal fayda. Araştırmalar, düzenli tatillerin iş verimliliğini artırdığını ve çalışanların psikolojik sağlığını desteklediğini gösteriyor. İşverenler kısa vadede üretim kaybı yaşasa da çalışanların uzun vadeli motivasyonu ve iş verimliliği, tatillerin dolaylı ekonomik faydalarını oluşturuyor. TÜİK’in 2025 İşgücü Anketi verilerine göre, çalışanların yüzde 78’i resmi tatillerin ruhsal ve bedensel sağlık üzerinde olumlu etkisi olduğunu belirtiyor. Buna karşılık, ekonomik kayıpların minimize edilmesi için alternatif çözümler de gündemde. Esnek çalışma modelleri, uzaktan çalışma ve kısmi üretim planlaması, tatil günlerinde üretimin tamamen durmasını engelleyebiliyor. Özellikle dijitalleşme ve otomasyon yatırımlarının yaygınlaşması, tatillerin ekonomik maliyetlerini düşürme potansiyeli taşıyor. Örneğin bazı fabrikalarda kritik üretim süreçleri robotik sistemlerle yürütülerek, insan işgücü tatildeyken üretim devam ettirilebiliyor. Sonuç olarak, Türkiye’de resmi tatillerin ekonomik maliyetleri hem doğrudan üretim kaybı hem de dolaylı olarak işgücü ve tüketim dengesi üzerinden ölçülüyor. Maliyetler yüksek görünse de tatillerin toplumsal faydaları ve kısa vadeli tüketim artışları, bu kayıpların bir kısmını dengeliyor. Ekonomistler, üretim…