ARALIK AYI HİZMET ÜRETİCİ FİYAT ENDEKSİ

Enflasyon halk arasında bilindiği gibi hayat pahalılığı anlamına gelmemektedir. Genel olarak fiyatların yükselmesi, alım gücünün azalması anlamında kullanılır ve birkaç çeşidi vardır. Tüketici fiyat enflasyonu, üretici fiyat enflasyonu (talep enflasyonu, arz enflasyonu) en çok karşımıza çıkan çeşitleridir. Bunun dışında bir de hizmet üretici fiyat enflasyonundan söz edebiliriz.

Ülkemizde hizmet üreten işletmelerin hizmet verenlere ödedikleri ücretler de doğal olarak artmaktadır. İşte bu tür yükselişler hizmet enflasyonu olarak adlandırılır. Örneğin bir doktor hastalarına hizmet verir, bir avukat müvekkilinin işi için çalışır, bir muhasebeci şirketler için hizmet verir. Bunun dışında oteller, hastaneler, ulaşım hizmetleri, yazılım firmaları da hizmet işletmesi kategorisindedir.

Milli gelir, belli bir zaman içinde ülkede üretilen mal ve hizmetler toplamı olarak tanımlandığını düşünürsek hizmet işletmelerinin de ülke kalkınmasına katkı sağladıkları ortadadır. Aynı şekilde dış ticaret açığı ithalat ve ihracat arasındaki farktır ama buna yabancı ülkelere yapılan hizmet rakamları eklendiğinde cari açık olarak tanımlanır.

Hizmet enflasyonunu belirleyen en önemli etken ülkedeki çalışanlara ödenen ücretlerdir. Asgari ücret ne kadar yüksek olursa hizmet enflasyonu da o kadar yüksek olacaktır. Çünkü asgari ücret arttırıldığı zaman diğer çalışanların ücretleri de yaklaşık aynı oranda artmaktadır.

Enflasyonu yükselten şu anda bir sebep de iç talep etkeni olduğu görülüyor. Yukarıda kısaca bahsetmeye çalıştığım gibi talep enflasyonu ile karşı karşıyayız. En basit ifade ile” nasıl olsa zam gelecek paramın yettiği kadar ihtiyacım olmasa da satın alayım” düşüncesi ile oluşan talep arz ve talep kanununa göre fiyatları yükseltmektedir. Tabi bu arada gereksiz yere fiyatları yükseltenleri de unutmamak gerekir. Örneğin 10 TL ye alınan bir ürün 12 TL ye satılırken 10 TL ye alamayacağım için fiyatını 15 TL ye yükseltmek ticari etik kurallarına aykırıdır. İşte bu yüzden ülkemizde fiyat algısı oluşmakta, fiyat davranışları normalden uzaklaşmaktadır. Enflasyonun düşürülmesi için fiyat algısı ve fiyat davranışlarının normalleşmesi gerekir ve bu da ekonomik güven endeksi yüksek olmasına bağlıdır.

Asgari ücrete ve emekli maaşlarına zam yapıldığı günümüzde Pazar ve marketlerde fiyat artışlarının yaşandığını hatta bir gecede 700 ürünün fiyatının değiştiğini yazılı ve görsel basından izliyoruz ve zam oranları da %20 ile 30 arasında değişmektedir. Hâlbuki hizmet işletmeleri haricindeki faaliyetlerde yapılan maaş ve ücret zamları üretimi en fazla %4-5 oranında etkilemektedir. Bunların kontrolü mutlaka yapılmaktadır ama demek ki denetimlerin arttırılması gerekmektedir.

Yukarıda da bahsetmeye çalıştığım gibi hizmet enflasyonunun yükselmesinde en önemli etken maaş ve ücretlerin seviyesidir. Hizmet enflasyonunun içinde bulunduğumuz dönemde artması son derece normaldir. Çünkü her türlü enflasyon yüksek seyretmektedir. Maaş ve ücretlerin enflasyona yetişemediği aşikardır. Ve öncelikle emekliler her geçen gün ağırlaşan geçim sıkıntısı ile karşı karşıyadır. Dolayısıyla en düşük maaş açlık sınırının altında kalmamalıdır. Maaş ve ücretlerin belirlenmesinde elbette devlet bütçesi baz alınmaktadır ama düşük tutulması sebebiyle ülkemizde yoksulluk sürekli olarak artmaktadır.

Bir başka konu da hazine ve maliye bakanımız Sn. Mehmet Şimşek’in “ücretler yüzünden enflasyon yükselmektedir” şeklinde açıklaması son derece yanlıştır. Ancak IMF tavsiyesi de olabilir. Normalde böyle bir cümlenin kurulması, servis edilmesi çok büyük hata olarak değerlendirilmektedir.

Önümüzdeki dönemde son birkaç yıldan bu yana asgari ücrete yapılan yıllık 2 defa zam uygulamasının bu yıl kaldırılmasıdır. Şimdiye kadar yılbaşından yıl sonuna kadar gerçekleşen enflasyon oranı %44,38 olduğuna göre maaşlar en az enflasyon oranında artmasını beklerken maalesef beklediğimiz olmadı.

Hükümet iç talebi düşürmek yoluyla talep enflasyonunu düşürmek için doğru bir yöntem olan sıkılaştırılmış para politikası uygulamaya devam ediyor ve TÜİK verilerine göre sonuç da alınmış gibi gözükmesine rağmen yaşanan enflasyon yükselmeye devam ediyor. Fakat hizmet enflasyonu ise yükselmektedir ve bunun için olma ihtimali yüksek olabilecek şekilde yıl sonunda asgari ücrete %30 gibi komik bir zam yapılmıştır. Çünkü yukarıda belirttiğim gibi maaş ve ücretler hizmet enflasyonunu yükselteceği için düşük zam yapılmış olabilir.

TÜİK’ten aldığın aralık ayı hizmet üretici fiyat endeksi bilgileri aşağıdaki gibidir.

Hizmet Üretici Fiyat Endeksi (H-ÜFE) yıllık %49,07 arttı, aylık %0,65 arttı

H-ÜFE 2024 yılı aralık ayında bir önceki aya göre %0,65 artış, bir önceki yılın aralık ayına göre %49,07 artış, bir önceki yılın aynı ayına göre %49,07 artış ve on iki aylık ortalamalara göre %67,06 artış gösterdi.

H-ÜFE ulaştırma ve depolama hizmetlerinde yıllık %40,30 arttı

Bir önceki yılın aynı ayına göre, ulaştırma ve depolama hizmetlerinde %40,30 artış, konaklama ve yiyecek hizmetlerinde %53,20 artış, bilgi ve iletişim hizmetlerinde %62,14 artış, gayrimenkul hizmetlerinde %47,82 artış, mesleki, bilimsel ve teknik hizmetlerde %60,26 artış, idari ve destek hizmetlerde %56,49 artış gerçekleşti.

H-ÜFE ulaştırma ve depolama hizmetlerinde aylık %0,61 arttı

Bir önceki aya göre, ulaştırma ve depolama hizmetlerinde %0,61 artış, konaklama ve yiyecek hizmetlerinde %1,17 artış, bilgi ve iletişim hizmetlerinde %0,60 artış, gayrimenkul hizmetlerinde %1,50 azalış, mesleki, bilimsel ve teknik hizmetlerde %0,55 artış, idari ve destek hizmetlerde %1,0 artış gerçekleşti.

Kaynak: TÜİK

ZAFER ÖZCİVAN

Ekonomist-Yazar

zozcivan@hotmail.com

  • Benzer Haberler

    DAVRANIŞSAL KAMU POLİTİKALARININ YÜKSELİŞİ

    DAVRANIŞSAL KAMU POLİTİKALARININ YÜKSELİŞİ Kamu politikaları uzun yıllar boyunca “rasyonel birey” varsayımı üzerine inşa edildi. Vergi oranları artırılırsa tasarruf artar, cezalar yükseltilirse kurallara uyum sağlanır, teşvik verilirse istenen davranış kendiliğinden ortaya çıkar… Oysa gerçek hayat, iktisat kitaplarının sade denklemlerinden çok daha karmaşık bir tablo sunuyor. İnsanlar her zaman hesap yapan, maliyet-fayda analiziyle hareket eden aktörler değil; çoğu zaman alışkanlıklarına, duygularına, sosyal normlara ve bilişsel kestirmelere göre karar veriyor. İşte tam bu noktada, son yıllarda kamu yönetiminin merkezine yerleşen yeni bir yaklaşım öne çıkıyor: davranışsal kamu politikaları. Rasyonel birey efsanesinden gerçek insana Davranışsal kamu politikalarının temelinde, davranışsal iktisat ve psikolojinin bulguları yatıyor. Nobel ödüllü Daniel Kahneman’ın ortaya koyduğu gibi, bireylerin karar alma süreçleri sistematik hatalarla dolu. Kayıptan kaçınma, statükoya bağlılık, aşırı iyimserlik, bugünü yarına tercih etme gibi eğilimler, insanların hem ekonomik hem de sosyal kararlarını derinden etkiliyor. Geleneksel kamu politikaları bu “kusurlu” karar alma biçimini çoğu zaman göz ardı etti. Ancak uygulamada görüldü ki, doğru tasarlanmamış bir politika ne kadar iyi niyetli olursa olsun beklenen sonucu üretmiyor. Örneğin, enerji tasarrufu için yapılan bilgilendirme kampanyaları çoğu zaman etkisiz kalırken, komşuların tüketim ortalamasını gösteren basit bir karşılaştırma mesajı, davranışı ciddi biçimde değiştirebiliyor. Çünkü insan, sadece fiyat sinyallerine değil, sosyal kıyaslara da duyarlı. “Dürtme” (nudge) yaklaşımı: Zorlamadan yönlendirmek Davranışsal kamu politikalarının en bilinen aracı “dürtme” yaklaşımıdır. Richard Thaler ve Cass Sunstein tarafından popülerleştirilen bu kavram, bireylerin seçim özgürlüğünü kısıtlamadan, karar mimarisini değiştirerek daha iyi sonuçlara yönelmeyi hedefler. Kimseye zorunluluk getirilmez; ancak varsayılan seçenekler, bilgi sunum biçimi veya zamanlama değiştirilir. Örneğin emeklilik sistemlerinde otomatik katılım uygulamaları bu yaklaşımın klasik örneklerinden biridir. Çalışanlara “istersen katıl” demek yerine, sistem otomatik olarak katılım sağlar; çıkmak isteyenin ayrıca talepte bulunması gerekir. Çoğu insan statükoyu bozmak istemediği için sistemde kalır. Sonuç: Daha yüksek tasarruf oranları, daha güçlü bir sosyal güvenlik yapısı. Burada dikkat çekici olan nokta, politikanın maliyetinin son derece düşük olmasıdır. Vergi artırmak ya da büyük sübvansiyon programları başlatmak yerine, sadece tercih mimarisini yeniden tasarlamak yeterlidir. Kamu maliyesinden sağlığa: Genişleyen etki alanı Davranışsal kamu politikaları bugün yalnızca ekonomiyle sınırlı değil. Sağlık, çevre, eğitim, vergi uyumu ve hatta trafik güvenliği gibi pek çok alanda uygulanıyor. Sigara kullanımını azaltmak için paketlerin üzerinde çarpıcı görseller kullanılması, organ bağışı için “varsayılan bağışçı” sistemlerinin kurulması ya da vergi borcu olanlara gönderilen mektuplarda “çoğu vatandaş vergisini zamanında ödüyor” ifadesinin yer alması bu yaklaşımın farklı yüzleri. Özellikle vergi uyumu alanında elde edilen sonuçlar, kamu idarelerinin dikkatini çekmiş durumda. Yapılan çalışmalar, cezaların sertliğinden ziyade, mesajın tonu ve içeriğinin daha belirleyici olduğunu gösteriyor. İnsanlar, “dürüst vatandaş” kimliğiyle özdeşleşmek istiyor ve buna hitap eden bir dil, tahsilat oranlarını artırabiliyor. Davranışsal politikaların sınırları ve eleştiriler Her yeni yaklaşım gibi, davranışsal kamu politikaları da eleştirilerden muaf değil. En sık dile getirilen kaygı, bu politikaların “örtük bir manipülasyon” içerip içermediği sorusu. Devletin, bireylerin kararlarını görünmez biçimde yönlendirmesi etik midir? Bu müdahale ne zaman rehberlik olmaktan çıkar, paternalizme dönüşür? Bu eleştiriler, önemli bir denge ihtiyacına işaret ediyor. Davranışsal araçların şeffaf, ölçülebilir ve kamu yararına odaklı olması gerekiyor. Ayrıca “her derde deva” gibi sunulmaları ciddi bir hata olur. Davranışsal müdahaleler, yapısal sorunların yerine geçemez; ancak doğru tasarlanmış klasik politikaların tamamlayıcısı olabilir. Bir diğer sınırlılık da bağlam meselesidir. Bir ülkede başarılı olan bir dürtme uygulaması, başka bir kültürel ve kurumsal ortamda aynı sonucu vermeyebilir. Bu nedenle…

    GÖSTERİŞ METRİKLERİ

    GÖSTERİŞ METRİKLERİ Dijital çağın en büyük vaatlerinden biri ölçülebilirlik oldu. Artık neredeyse her adım, her tıklama, her etkileşim bir sayıya dönüştürülebiliyor. Kurumlar, şirketler, kamu idareleri ve hatta bireyler; performanslarını, etkilerini ve başarılarını rakamlarla anlatıyor. Ancak bu ölçülebilirlik bolluğu, beraberinde ciddi bir kavramsal karmaşayı da getirdi: Gösteriş metrikleri. Gösteriş metrikleri (vanity metrics), ilk bakışta etkileyici görünen, kolayca sunulabilen ancak karar alma süreçlerine gerçek bir katkı sağlamayan göstergeleri ifade eder. Bu metrikler, başarı hissi yaratır; fakat çoğu zaman gerçeği yansıtmaz. Asıl tehlike ise, bu rakamların yöneticilerden yatırımcılara, kamuoyundan karar vericilere kadar geniş bir kesimi yanlış bir güven duygusuna sürüklemesidir. Rakam Çok, Anlam Az Sosyal medya takipçi sayıları, web sitesi ziyaretçi trafiği, indirme rakamları, açılan hesap sayıları ya da toplam erişim istatistikleri… Hepsi tanıdık. Bir kurumun on binlerce takipçisi olabilir; ama bu kitlenin ne kadarı aktif ne kadarı karar süreçlerini etkiliyor ne kadarı gerçek bir değere dönüşüyor? İşte bu sorular cevapsız kaldığında, eldeki rakamlar sadece parıltılı bir vitrine dönüşür. Gösteriş metrikleri genellikle kolay ölçülür, hızlı artar ve sunumu rahattır. Sunum slaytlarında iyi durur, raporlarda olumlu bir tablo çizer. Ancak işin özüne inildiğinde, bu metriklerin davranış değişikliğine, gelir artışına, verimliliğe ya da toplumsal faydaya katkısı çoğu zaman sınırlıdır. Başarı Yanılsaması ve Kurumsal Körlük Gösteriş metriklerinin en önemli etkilerinden biri, yönetsel körlük yaratmasıdır. Rakamlar yükseliyorsa, işler yolunda sanılır. Oysa bu yükseliş, çoğu zaman yüzeyseldir. Örneğin bir dijital kampanyanın milyonlarca gösterim alması, hedef kitlenin gerçekten ikna olduğu anlamına gelmez. Bir kamu projesine yapılan başvuru sayısının yüksek olması, projenin etkili olduğu sonucunu otomatik olarak doğurmaz. Bu durum özellikle kurumsal yapılarda ciddi sonuçlar üretir. Yöneticiler, gerçek sorunları görmek yerine, olumlu görünen istatistiklere odaklanır. Stratejik hatalar geç fark edilir. Kaynaklar yanlış alanlara yönlendirilir. En önemlisi de ölçülen şey yönetilir prensibi tersine döner; önemli olan değil, kolay ölçülen şey yönetilmeye başlanır. Finansal Dünyada Gösteriş Metrikleri Gösteriş metrikleri sadece dijital dünyayla sınırlı değildir. Finansal raporlamada da benzer bir eğilim gözlemlenir. Ciro artışı, aktif büyüklüğü ya da işlem hacmi gibi göstergeler, tek başına başarı ölçütü olarak sunulabilir. Oysa bu rakamlar, kârlılık, nakit akışı kalitesi ve risk yönetimiyle birlikte ele alınmadığında yanıltıcıdır. Örneğin hızla büyüyen bir bilanço, aynı hızla artan borçluluğu gizleyebilir. Yüksek işlem hacmi, düşük marjlarla sürdürülemez bir yapı yaratıyor olabilir. Ancak gösteriş metrikleri, bu kırılganlıkları perdeleyerek “büyüme” anlatısını güçlendirir. Kamu Politikalarında Sayı Fetişizmi Kamu yönetiminde de benzer bir tablo söz konusudur. Açılan okul sayısı, yapılan yol kilometresi, dağıtılan destek miktarı gibi göstergeler, politika başarısının temel ölçütleri olarak sunulabilir. Oysa asıl soru şudur: Bu yatırımlar toplumsal refahı ne ölçüde artırdı? Eğitim kalitesi yükseldi mi? Ulaşım gerçekten kolaylaştı mı? Gelir dağılımı iyileşti mi? Gösteriş metrikleri, kamuoyuna hızlı ve anlaşılır mesajlar verir. Ancak bu basitlik, çoğu zaman derinlikten feragat edilmesi pahasına sağlanır. Sonuçta politika başarısı, niceliksel artışlarla tanımlanır; niteliksel dönüşümler ise arka planda kalır. Neden Bu Kadar Cazipler? Gösteriş metriklerinin bu kadar yaygın kullanılmasının birkaç temel nedeni var. İlk olarak, iletişim kolaylığı. Büyük rakamlar, karmaşık analizlere göre çok daha hızlı algılanır. İkinci olarak, hesap verilebilirlik ihtiyacı. Kurumlar, yaptıklarını göstermek ister; ölçülebilen her şey bu ihtiyaca hizmet eder. Üçüncü neden ise belirsizlikten kaçış. Gerçek etkiyi ölçmek zor, zaman alıcı ve çoğu zaman rahatsız edicidir. Gösteriş metrikleri ise konfor alanı sunar. Anlamlı Metriklere Geçiş Mümkün mü? Elbette mümkün. Bunun ilk adımı, ölçümle amaç arasındaki bağın yeniden kurulmasıdır.…